7/6/17

Περί επιστήμης και ηθικής



Έχοντας αφιερώσει τουλάχιστον τα τελευταία 6 χρόνια της ζωής μου στην επιστήμη και την έρευνα κι έχοντας φτάσει αισίως στο επίπεδο του διδακτορικού, οφείλω να πω ότι η φετινή θεματολογία της έκθεσης πραγματικά με προβληματίζει. Αρχικά, αναρωτιέμαι κατά πόσο μπορεί ο μέσος μαθητής - χωρίς πρότερη γνώση του ερευνητικού τομέα και των μεθόδων, αξιών αλλά και προβλημάτων που τον διέπουν - να εξετάσει ένα τόσο σοβαρό και λεπτό ζήτημα, όσο είναι τα ηθικά εφόδια του επιστήμονα που θα τον βοηθήσουν να επιτύχει τον στόχο του. Χωρίς να θέλω να προσβάλω τους μαθητές κι αναφερόμενη εξίσου στον εαυτό μου την εποχή που ήμουν μαθήτρια, δυστυχώς η έννοια της επιστήμης που διδασκόμαστε στο σχολείο απέχει παρασάγγης από την ερευνητική πραγματικότητα. Εννοώντας ότι τα πράγματα δεν είναι ούτε τόσο ιδανικά ούτε τόσο απλά και, κυρίως, δεν είναι μαύρο ή άσπρο. 
Έπειτα, θεωρώ πολύ ανησυχητικό το γεγονός ότι το κείμενο προοδευτικά εστιάζει στην ανθρωποκεντρική αναγκαιότητα της επιστήμης αποκλείοντας, κατ' αυτόν τον τρόπο, την ουσία ύπαρξης της επιστημονικής έρευνας, η οποία αναφέρεται ορθώς στην αρχή του κειμένου αλλά στην πορεία αναιρείται: την αναζήτηση της γνώσης. Πίσω από κάθε ερευνητικό πρότζεκτ, ασχέτως με την κατάληξη ή/και χρησιμοποίησή του στην πορεία, υπήρξε τουλάχιστον ένας άνθρωπος που αναρωτήθηκε "γιατί;". Ο άνθρωπος δεν είναι σίγουρα η μόνη μορφή ζωής πάνω στον πλανήτη Γη και πιθανότατα ούτε και στο ευρύτερο σύμπαν. Η επιστημονική έρευνα εστιάζει κατά ένα μεγάλο ποσοστό στον άνθρωπο, αλλά όχι ολοκληρωτικά - κι ούτε θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό. Είναι παγκοσμίως γνωστό ότι οι επιχορηγήσεις για τη διεξαγωγή της έρευνας δίνονται - κατά κύριο λόγο - με απώτερο σκοπό τη βελτίωση της ανθρώπινης ζωής. Παρόλα αυτά, υπάρχουν άλλα, εξίσου σοβαρά θέματα, τα οποία χρήζουν επιστημονικής μελέτης και δεν θα έπρεπε να θεωρούνται υποδεέστερα της ανθρωποκεντρικής έρευνας - επί παραδείγματι, η μελέτη και διατήρηση του περιβάλλοντος, η μελέτη του διαστήματος, η εξέλιξη των ειδών, η αποσαφήνιση των μηχανισμών που διέπουν τη ζωή κ.α. 
Έπειτα, τελικά το θέμα δεν είναι να ορίσει κανείς τι είναι ηθικά σωστό και τι λάθος, αλλά για ποιον είναι ηθικά σωστό ή λάθος. Η έρευνα που είναι ηθικά σωστή για τον άνθρωπο μπορεί να αποβεί ανήθικη για άλλους ζωντανούς οργανισμούς και τούμπαλιν. Ποιος μπορεί να θέσει με βεβαιότητα τα κριτήρια σύμφωνα με τα οποία κάποιο έμβιο ον έχει ανώτερη ηθική προτεραιότητα; Πως ορίζεται η ηθική όταν θέτεις πάγια τις ανθρώπινες ανάγκες πάνω από την ευρύτερη ευημερία και προστασία του κόσμου που σε φιλοξενεί; Η γνώση πηγάζει μέσα από τις δοκιμές, τις αποτυχίες και τα λάθη. Κάποιος που σέβομαι πολύ μου είπε κάποτε ότι λάθος δεν έκανε ποτέ, αυτός που δεν έκανε ποτέ τίποτα. Δεν είναι λάθος ο τομέας της επιστήμης που κάποιος ερευνά ούτε είναι λάθος η γνώση που προκύπτει μέσα από την έρευνα. Η γνώση είναι ουδέτερη και τα δεδομένα πίσω από τη γνώση υπάρχουν προτού ανακαλυφθούν και θα υπάρχουν ακόμα κι αν δεν ανακαλυφθούν ποτέ. Η διαχείριση της γνώσης μπορεί να είναι είτε ωφέλιμη είτε καταστροφική κι αυτό εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τον εκάστοτε διαχειριστή. Δεν παύει, όμως, να ισχύει το γεγονός πως κάτι που είναι ωφέλιμο για μας δεν είναι απαραίτητα ωφέλιμο για τη ζωή στο σύνολό της. 
Ως επιστήμονας, έχεις καθήκον πρώτα και πάνω απ' όλα να θυμάσαι γιατί έγινες επιστήμονας κι αυτό δεν ήταν ούτε για να πάρεις το Νόμπελ ούτε γιατί πίστεψες ότι εσύ θα σώσεις τον πλανήτη. Έγινες επιστήμονας γιατί κάποτε συνειδητοποίησες ότι δεν ξέρεις τίποτα, ότι έχεις απορίες κι ότι έχεις ανάγκη για απαντήσεις. Εκεί ξεκινούν όλα. Η έρευνα δεν οφείλει να είναι ανθρωποκεντρική, γιατί ο κόσμος δεν είναι ανθρωποκεντρικός. Η ανθρωποκεντρική θεώρηση είναι προϊόν της ανθρώπινης αντίληψης κι όχι απόρροια της ευρύτερης ύπαρξης της ζωής και της φύσης. Ως σκεπτόμενο ον ο άνθρωπος, και ιδιαίτερα ο επιστήμονας, οφείλει να ερευνά τον κόσμο ολιστικά και όχι μονομερώς. 
Συνεπώς, πώς ορίζεται η ηθική αξιοποίηση της επιστήμης; Έχω βρεθεί πολλάκις σε συζητήσεις περί ηθικής στον ερευνητικό τομέα και το μόνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα, είναι πως εγώ ακόμα δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση, χωρίς να φέρω αντίρρηση στον εαυτό μου. Και δεν είμαι σίγουρη αν θα μπορέσω να απαντήσω ποτέ με βεβαιότητα. Όσο περισσότερα μαθαίνω για τον κόσμο και τη ζωή, τόσο λιγότερο σίγουρη νιώθω.
"We Have No Idea: a guide to the unknown universe", by Daniel Whiteson and Jorge Cham.

20/1/16

Ανασκόπηση

Υπάρχουν στιγμές που το παρελθόν ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου, συμπαρασύροντας όλες τις αποφάσεις, τις κινήσεις και τις επιλογές που έκανες και χάραξαν την πορεία σου μέχρι το σήμερα. Εγώ τις ονομάζω κομβικές. Η εμπειρία έχει δείξει ότι δεν είναι ούτε τυχαίες ούτε αναίτιες. Πολλοί θα το χαρακτήριζαν λανθασμένα ως προσκόλληση στο παρελθόν. Η αλήθεια όμως απέχει και έγκειται στο γεγονός ότι αυτές οι στιγμές είναι το προοίμιο μιας μεγάλης αλλαγής στη ζωή σου και προκύπτουν μέσα από την αγωνία, την προσμονή και το άγνωστο του μέλλοντος. 
Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι έντονα τα χρόνια που πέρασαν και με έφεραν ως εδώ. Σχεδόν δεν μπορώ να πιστέψω πόσο γρήγορα και ταυτοχρόνως πόσο αργά περνάει ο καιρός. Σκέφτομαι τους στόχους και τα όνειρα που είχα τελειώνοντας το σχολείο και κατά πόσο τα πραγματοποίησα ή σκοπεύω να τα πραγματοποιήσω. Συνειδητοποιώ, φυσικά, πως κάθε βήμα που έχω κάνει από τότε το έκανα με την προοπτική να πλησιάσω λίγο περισσότερο αυτά τα όνειρα. Είναι, όμως, αρκετό; Τελικά τι είναι αρκετό και πόσο πρέπει να προσπαθήσεις για να πετύχεις αυτό που θέλεις; Επιπλέον, το δικό σου "αρκετό" συμπίπτει με το "αρκετό" εκείνων από τους οποίους εξαρτάται το μέλλον σου; Ίσως και να μη μάθω ποτέ. 
Είσαι στο σχολείο και θες να γίνεις επιστήμονας - όλα ήταν ουτοπικά τότε. Ξέρεις ότι πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να μπεις στη σχολή που θέλεις. Και προσπαθείς πολύ και μπαίνεις. Βλέπεις ότι το Πανεπιστήμιο δεν ήταν αυτό που είχες φανταστεί, φυσικά, αλλά συνεχίζεις να προσπαθείς. Βρίσκεις το δρόμο σου μέσα από τις αντιξοότητες κι αυτό σε ωθεί να συνεχίσεις να προσπαθείς. Δεν απογοητεύεσαι, κάνεις ό,τι μπορείς και χρησιμοποιείς στο έπακρο κάθε μέσο και ευκαιρία που προκύπτει, γιατί έχεις ένα όνειρο και θα το πραγματοποιήσεις. Στο τέλος έρχεται το πολυπόθητο Πτυχίο. Ξέρεις όμως ότι αυτό δεν είναι αρκετό και πρέπει να συνεχίσεις την εκπαίδευση, να συνεχίσεις την προσπάθεια. Η επιστήμη δεν είναι στάσιμη όπως στάσιμη δεν είναι και η ίδια η ζωή κι αυτή η διαρκής εξέλιξη είναι που διαμόρφωσε εξαρχής την επιθυμία σου να αφιερωθείς σ'αυτή. Έτσι συνεχίζεις στο μεταπτυχιακό. Στην πραγματικότητα όχι για το ίδιο το πτυχίο, αλλά γιατί πιστεύεις πως μέσα απ' αυτό μπορείς να προσθέσεις σκαλοπάτια σε μια σκάλα που χτίζεις σταδιακά, με πολύ κόπο από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου.
Κάθε επίπεδο της σκάλας κάποια στιγμή τελειώνει κι αν θες να συνεχίσεις να προχωράς πρέπει να θέσεις τα θεμέλια για το επόμενο βήμα. Κάθε μέρα που περνάει αξιολογείς το περιβάλλον σου, τον κόσμο γύρω σου, τις συνθήκες, τις προοπτικές και τα μέσα που διαθέτεις. Κυρίως, όμως, αξιολογείς τον εαυτό σου. Ξέρεις ότι τα έχεις καταφέρει καλά μέχρι εδώ και νιώθεις τυχερός, τόσο για τις ευκαιρίες που σου παρουσιάστηκαν όσο και για τα άτομα που γνώρισες και σε βοήθησαν - ο καθένας με τον τρόπο του - να γίνεις αυτός που είσαι. Ξέρεις το μέγεθος της προσπάθειας που χρειάστηκε να καταβάλεις για να ξεπεράσεις όλα τα εμπόδια. Αξιολογείς όλες τις θυσίες που έχεις κάνει, το χρόνο που έχεις διαθέσει, τους φίλους που θα ήθελες να βλέπεις περισσότερο, το σπίτι και τα χόμπι που παραμέλησες. Και παρόλα αυτά ξέρεις ότι θέλεις να συνεχίσεις.
Είσαι στο σημείο όπου όλη η πορεία, η προσπάθεια και οι επιλογές σου πρόκειται να καθορίσουν το μέλλον σου. Έχεις αποφασίσει τι θέλεις να κάνεις και περιμένεις κάποιους άγνωστους να κρίνουν αν αξίζεις αρκετά για να το κάνεις. Και περιμένεις. Κι όσο περιμένεις, σκέφτεσαι. Κι όσο σκέφτεσαι αναρωτιέσαι τι περισσότερο θα μπορούσες να είχες κάνει. Κι αν είχες κάνει ακόμα περισσότερα, θα ήταν αρκετά; Κι αν τελικά σε απορρίψουν, μετά τι ακολουθεί; Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Θα αφήσεις να πάνε χαμένα όλα αυτά τα χρόνια και η προσπάθεια; 
Φυσικά δεν θα αφήσεις να πάει χαμένο τίποτα. Αιωρείσαι σε ένα μεταβατικό στάδιο και το άγχος σου δημιουργεί αρνητικές σκέψεις. Μόλις ξεπεράσεις λίγο την απαισιοδοξία, καταλαβαίνεις πως πανικοβάλλεσαι ακόμα και στη σκέψη ότι όλα θα πάνε καλά. Είναι το άγνωστο του μέλλοντος που τρομάζει τον άνθρωπο καθώς και η σκέψη ότι η ζωή όπως την ήξερε θα αλλάξει τελείως. Και τελικά σκέφτεσαι: so what? Σε κάθε περίπτωση, εσύ δεν θα τα παρατήσεις. Κανείς δεν χάνεται αν έχει αποφασίσει ότι δεν θα χαθεί. Σέβεσαι τον εαυτό σου, τις δυνατότητές σου και δεν σταματάς ποτέ να προσπαθείς. 
Εννοείται πως όλα αυτά αποτελούν έναν φαύλο κύκλο που δεν παύει ποτέ να περιστρέφεται μέσα στο μυαλό μου. Μαζί, μπλέκονται κι όσα θέλω και δεν έχω καταφέρει ακόμα να κάνω. Παρόλα αυτά, καταλήγω πάντα να σκέφτομαι δύο φράσεις που με έχουν στιγματίσει και έχουν ειπωθεί από δύο αγαπημένους μου συγγραφείς μέσα από το έργο τους:

"What would come, would come... and you would have to meet it, when it did." ~ J.K. Rowling 
"All we have to decide is what to do with the time that is given us." ~ J.R.R. Tolkien

Στις δύσκολες στιγμές της ανασκόπησης, αναπόφευκτα αυτά τα λόγια περνάνε σαν πινακίδες νέον μέσα από το μυαλό μου και ανεβάζουν την αυτοπεποίθησή μου. Τότε θυμάμαι και το Innuendo:

You can be anything you want to be
Just turn yourself into anything you think that you could ever be


Στην τελική, το παν είναι να μη χαθεί η θέληση...



6/7/15

Πόσο Δημοκράτες Είμαστε Τελικά;

            Γεια σας.

           Παρακολουθώ από χτες τις αντιδράσεις του κόσμου (ειδικά όσων ψήφισαν ΟΧΙ) οι οποίες υποστήριζαν ότι ''νίκησε η δημοκρατία'', επομένως αυτό σημαίνει πως πριν ψηφίσουν σκέφτηκαν ότι αυτό που ζούσαμε και ζούμε από το 2010 κυρίως είναι χούντα. Η απορία μου παρόλα αυτά παραμένει άλυτη και θα σας εξηγήσω τι εννοώ.
            Πολλοί από μας όταν λένε ότι θέλουν δημοκρατία, σε ποιο τομέα τη θέλουν ακριβώς; Θέλουν μόνο δημοκρατικό πολίτευμα, ή και μια δημοκρατική κοινωνία; Γιατί η συμπεριφορά ορισμένων και ο τρόπος με τον οποίο εκφράζονται μόνο δημοκρατικοί δεν είναι! Αυτό συνέβαινε πάντα, αλλά τις τελευταίες μέρες πιστεύω πως έχει διογκωθεί. Είναι σαν να βγάζουν όσα απωθημένα έχουν κρατήσει από την εποχή του πρώτου μνημονίου (κάτι που ισχύει σε όλη τη χώρα, γιατί η οποιαδήποτε μορφή κρίσης δεν επιτίθεται επιλεκτικά). Συμφωνώ και στο ότι ένα μεγάλο μέρος πολιτών που δεν ψήφιζε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε να πληρώσει τα σπασμένα τόσα χρόνια με φόρους και χαράτσια, και στο ότι τα ΜΜΕ έχουν δικαιολογήσει και με το παραπάνω τον χαρακτηρισμό ''τέταρτη εξουσία'' και στο ότι οι δανειστές μας το τελευταίο που θέλουν είναι να βοηθήσουν. Αλλά καλώς ή κακώς υπάρχουν άνθρωποι που δεν βλέπουν όσα βλέπουν κάποιοι άλλοι, που θεωρούν ότι ''αν είναι να βγούμε από την κρίση, ας κάνουμε όσες θυσίες χρειαστούν''. Αυτοί οι άνθρωποι είτε έχουν λύσει εφάπαξ το βιοποριστικό τους πρόβλημα, είτε κοιτάνε μόνο το σπίτι τους, είτε περνάνε τις ώρες τους μπροστά από μια τηλεόραση.
                           Έχουν όμως το δικαίωμα να μιλήσουν. Είτε μας αρέσει, είτε όχι.
           Λέμε τον Σαμαρά φασίστα (που όντως είναι, το ξανατονίζω), αλλά όταν ακούμε κάποιον φίλο/γνωστό/μέλος της οικογένειας να τάσσεται υπέρ του ΝΑΙ το ίδιο φασιστικά φερόμαστε (''Σκάσε ρε πούστη που τολμάς να ψηφίσεις και ΝΑΙ, παλιοπροδότη!'') Όπως είπα και πριν, δεν πιστεύω ότι τα 2,2 εκατομμύρια που είπαν ΝΑΙ είναι απαραίτητα και προδότες, άσχετα αν εξέλεξαν προδότες. Εξάλλου ποιος λέει ότι ο φασισμός πάει χέρι-χέρι μόνο με δεξιά κόμματα; Μια αντίθετη άποψη από τη δική μας ή μια αρνητική κριτική είναι στενάχωρη, το δέχομαι, αλλά πρέπει να ακούγεται! Πώς θα αντικρούσεις τη γνώμη του άλλου αν δεν την ακούσεις πρώτα; Άφησέ τον να εκφέρει άποψη κι ας λέει μαλακίες!
           Ας πάρουμε κι ένα άλλο παράδειγμα: την ΕΡΤ. Οι περισσότεροι που περίμεναν πώς και πώς να ξανανοίξει είχαν την εντύπωση ότι θα ακολουθούσε τη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ και στα διαγγέλματα του Καραμανλή και του Κουτσούμπα και τις δηλώσεις του Σημίτη έμπαιναν στη σελίδα της και έγραφαν ''ΤΙ ΤΟΥΣ ΔΕΙΧΝΕΤΕ ΡΕ ΑΥΤΟΥΣ  ΤΟΥΣ ΜΑΛΑΚΕΣ, ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΤΩΡΑ!!!!!!!!!!!!!!'' . Μέγα λάθος! Είναι το μόνο κανάλι που έδωσε  λόγο και στις δύο πλευρές εξίσου και μπράβο της γιατί μέχρι τώρα προσπαθεί να κάνει αυτό που πρέπει όσο πιο αντικειμενικά γίνεται.
          Αν δεν δώσουμε βήμα από τα προσφιλή μας πρόσωπα μέχρι την ΕΡΤ κι από τον Ρουβά μέχρι τον Κλέωνα Γρηγοριάδη, τότε το ΟΧΙ δεν μας αντιπροσωπεύει σαν λαό. Να καταδικάζουμε μεν τον φασισμό ''από όπου κι αν προέρχεται'', αλλά να το τηρούμε κιόλας, ακόμα κι αν προέρχεται από εμάς τους ίδιους.

Αυτά.
Καλό μας καλοκαίρι (μέχρι νεωτέρας).
           
            

8/3/15

Σχετικά Με Το Bullying

           Νομίζω πως η λέξη ''bullying'' ήταν άγνωστη στην Ελλάδα πριν δέκα χρόνια περίπου. Την αντικαθιστούσαμε περιφραστικά κυρίως: ''Με πειράζουν κάτι βλαμμένα στο σχολείο'', ''με κοροϊδεύουν'', ''γελάνε μαζί μου''...
          Κι εγώ ''βλαμμένα'' συνήθιζα να λέω την κλίκα που με έκανε να αισθάνομαι τόσο μειονεκτικά χωρίς να έχω κάνει κάτι . Όντας εσωστρεφής και ήσυχη σαν παιδί, δεν είχα πειράξει ποτέ κανέναν. Ξαφνικά βρέθηκα ''στο στόχαστρο'' επειδή ήμουν καλή μαθήτρια, (χωρίς ποτέ να έχω πιάσει απουσιολόγιο στα χέρια μου), δεν ντυνόμουν όπως αυτές, κι επειδή με ανταγωνίζονταν σε γιορτές και εκδηλώσεις. (όταν είσαι μαθήτρια Μουσικού σχολείου ο ανταγωνισμός είναι 10 φορές μεγαλύτερος). Για 4 μήνες ανεχόμουν τις ζήλιες και τα πειράγματά τους, χωρίς να αντεπιτεθώ, γιατί πίστευα ότι αν αδιαφορήσω θα αδιαφορήσουν κάποια στιγμή κι αυτές. Δεν ήταν βέβαια τόσο απλό διότι ''αδιαφορώ'' δεν σημαίνει απλά ''δεν απαντώ στην κριτική του άλλου'', αλλά και ''δεν νοιάζομαι για την κριτική του άλλου''.
        Είχα μια δυσκολία στο να καταφέρω το δεύτερο. Θυμάμαι να κάθομαι στο πίσω-πίσω θρανίο για να βλέπω αν θα πουν κάτι για μένα, να μη συμμετέχω στο μάθημα μήπως αρχίσουν πάλι τους ψίθυρους και τα γελάκια, να με βοηθούν οι καθηγητές να ανεβάσω βαθμούς, να κάνω κοπάνες λέγοντας ψέμματα ότι δεν ένιωθα καλά και όταν γυρνάω σπίτι να νιώθω ασφαλής, να μπαίνω στην τάξη πρωί πρωί και να τις βλέπω να λένε αρκετά δυνατά η μια στην άλλη ''Ωχ, πάμε κάτω, ήρθε!'', να έχω βαφτεί ελαφρά σε μια εκδρομή και να το κάνουν ολόκληρο θέμα μες το πούλμαν...Η στάση τους απέναντί μου ήταν παράλογη και άδικη και πίστευα πως θα μου έπαιρνε χρόνο να το ξεπεράσω.
       Τελικά όμως το ξεπέρασα! Χωρίς να κάνω ποτέ κακές σκέψεις ή να πληγώσω τον εαυτό μου, έτσι κι αλλιώς οι συνθήκες μετά ήταν με το μέρος μου και τις ξεφορτώθηκα. Και ίσως ο τρόπος ζωής που είχα τότε και για τον οποίο με ζήλευαν και με έκριναν να μου βγήκε σε καλό τώρα.
      Βέβαια θα μου πείτε (και με το δίκιο σας) ''Γιατί γράφεις γι'αυτό αφού το ξεπέρασες;'' Γιατί χτες, με αφορμή την παγκόσμια μέρα κατά του bullying, πέτυχα ένα ποστ ενός μέλους αυτής της κλίκας που υπερασπιζόταν τα θύματά του. (Θα ήθελα πολύ να πιάσω τα άτομα που της πάτησαν like και να τους πω τι έκανε στο γυμνάσιο με τις φίλες της.) Μπορεί να έχουν περάσει 11 χρόνια από τότε και τα πράγματα να έχουν αλλάξει προς το καλύτερο, αλλά τέτοια ειρωνία από μέρους της δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Δεν διαφωνώ ότι ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει με τα χρόνια, αλλά αυτό φαίνεται μόνο με πράξεις και όχι προσποιούμενος ότι έχει κοινωνική συνείδηση με το να ανεβάζει ποστ που γράφουν ''SAY NO TO BULLYING''. Δεν κάνει κακό λίγος σεβασμός σε ένα τόσο λεπτό θέμα!
     Και όχι ρε μαλακισμένο, απαγορεύεται να διαμαρτύρεσαι για τα παιδιά που αυτοκτονούν και αυτοτραυματίζονται, ή για μένα και όσους συμμαθητές μου ήταν αουτσάιντερ στη δευτέρα γυμνασίου! Άτομα σαν κι εσένα είναι τοξικά για όλους τους υπόλοιπους που προφανώς έχουμε το τσαγανό να σε γράψουμε και να προχωρήσουμε. Δεν μας απασχολούν τα κόμπλεξ σου, ούτε η ψεύτικη αίσθηση δύναμης που ένιωθες όταν τραμπούκιζες και κορόιδευες. Επίσης, αφού κατακρίνεις πλέον μια παλιά σου συνήθεια, φρόντισε να ανεβάζεις κάτι κάθε μέρα, όχι μόνο στις 6 Μαρτίου κάθε χρόνο, αλλιώς τι σκατά μετανοιωμένη (;) είσαι;
   Και το σημαντικότερο: ελπίζω τώρα στα 24 σου να έχεις μάθει να σέβεσαι λίγο τον εαυτό σου και να προσπαθείς να φτάσεις όποιον ζηλεύεις ή θεωρείς απειλή, μήπως αποκτήσει λίγη αξία η ύπαρξή σου. Ισχύει το ίδιο και για τις υπόλοιπες της παρέας.

Τμήμα Β1 Μουσικού Πειραιά
Σχολικό έτος 2003-2004

Με αγάπη,
μια παλιά σας συμμαθήτρια.  

8/1/15

The Drugs Don't Work

            Κατ'αρχήν, καλή χρονιά με υγεία κι ευτυχία. Ζήστε τη ζωή σας όπως θέλετε και χωρίς παρεμβολές.

           Φεύγουμε από το κλίμα των προηγούμενων ημερών και με αφορμή τον τίτλο του ποστ (παρμένο από τα πιο γνωστά τραγούδια των Verve), μεταφερόμαστε στα καθέκαστα των τελευταίων ωρών.

       Μπορεί για πολλούς το 2015 να μπήκε κάπως απότομα με την γνωστοποίηση της επίθεσης εναντίον του Charlie Hebdo. Μία οι γιορτές, μία οι δυο απανωτές αργίες μετά την Πρωτοχρονιά....Σίγουρα όμως για 12 οικογένειες θα είναι από τις χειρότερες χρονιές που έχουν ζήσει. Φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι να μαθαίνεις ξαφνικά ότι κάποιος αγαπημένος σου δολοφονήθηκε εν ψυχρώ μόνο και μόνο γιατί τολμούσε να λέει την αλήθεια! Κι ειδικά από τρία ψυχικά διαταραγμένα άτομα.

     Όπως έχω πει και σε μια ανάρτησή μου στο Instagram, τα ναρκωτικά που διαμορφώνουν συνειδήσεις είναι χειρότερα από τα χημικά ναρκωτικά. Ο φανατισμός ανήκει στην πρώτη κατηγορία: είναι ένα ναρκωτικό που βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε ανθρώπους με χαμηλή αυτοεκτίμηση, οι οποίοι ψάχνουν μανιωδώς μία ιδέα ανώτερη από αυτούς για πιστέψουν σε εκείνη ολοκληρωτικά. Αν δεν έχεις αυτοπειθαρχία να μετριάσεις αυτό τον εθισμό την έβαψες...και εσύ και ο περίγυρός σου. 
        Άπαξ και μπει για τα καλά στον τρόπο ζωής και σκέψης ενός ανθρώπου, μπορεί να προκαλέσει καταστροφή και δυστυχία. Όταν υποστηρίζεις κάτι/κάποιον με όλες σου τις δυνάμεις, δεν μπορείς να σκεφτείς λογικά και πιο υποκειμενικά. Όταν ακούς μια αρνητική γνώμη γι'αυτό νιώθεις ότι απειλείσαι και για να προστατευθείς, βρίζεις τον άλλον και μιλάς απότομα. Στη χειρότερη παίρνεις ένα όπλο και το χέρι σου πάει από μόνο του. Κάπως έτσι συνέβη και με την επίθεση στο Παρίσι. Οι τρεις άρρωστοι άνθρωποι που σκότωσαν 12 άτομα και τραυμάτισαν άλλα τόσα, είχαν το θράσος να κάνουν ένα περιοδικό να το βουλώσει επειδή κατά τη γνώμη τους, προσέβαλαν τον φανταστικό τους φίλο!  
        Επίσης μας επιβεβαίωσαν για άλλη μια φορά ότι για να δέχεται ένας δημοσιογράφος απειλές για τη ζωή του, σημαίνει ότι ξέρει να κάνει τη δουλειά του. (Το Charlie Hebdo, δεν είναι κάποιο τυχαίο περιοδικό. Από το 1969 που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά, έχει συνεχή παρουσία στο γαλλικό τύπο, δεν δίσταζε ποτέ να σατιρίσει τα κακώς κείμενα και δεν ασχολήθηκε μόνο με τις θρησκείες.) Κι επειδή ορισμένα ανθρωπάκια έχουν δυσκολία στο να κατανοήσουν την έννοια της σάτιρας, αποφάσισαν να καθαρίσουν αυτούς τους Ευρωπαίους που τόλμησαν να τα βάλουνε με το Μωάμεθ. Όποιος έχει τη μύγα, μυγιάζεται..Προσπάθησαν λοιπόν να φιμώσουν τον Τύπο. Σκότωσαν και άφησαν σωματικά και ψυχικά τραύματα σε δεκάδες ανθρώπους.
       Ίσως το μόνο θετικό στο όλο θέμα, είναι οι χιλιάδες κόσμου που διαμαρτύρονται από χτες και μας υπενθυμίζουν ότι είμαστε πολλοί όλοι όσοι δεν θεωρούμε την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπόθεση της πλάκας. Και η ιστορία μόλις ξεκίνησε να γράφεται.

#JESUISCHARLIE